Substantive
Wurzel אמר
Genus MASKULIN
Mischkal KATIL
אָמִיר
amir
emir, prince, ruler (arabic)
Status absolutus
| Sg. | Pl. |
|---|---|
|
אָמִיר
amir
|
אֲמִירִים
amirim
|
Status constructus
| Sg. | Pl. |
|---|---|
|
אֲמִיר־
amir-
|
אֲמִירֵי־
amirei-
|
Formen mit pronominalen Suffixen
1. Person
| Sg. | Pl. |
|---|---|
|
אֲמִירִי
amiri
|
אֲמִירֵינוּ
amireinu
|
2. Person
| mask. Sg. | fem. Sg. | mask. Pl. | fem. Pl. |
|---|---|---|---|
|
אֲמִירְךָ
amircha
|
אֲמִירֵךְ
amirech
|
אֲמִירֵיכֶם
amireichem
|
אֲמִירֵיכֶן
amireichen
|
3. Person
| mask. Sg. | fem. Sg. | mask. Pl. | fem. Pl. |
|---|---|---|---|
|
אֲמִירוֹ
amiro
|
אֲמִירָהּ
amira(h)
|
אֲמִירֵיהֶם
amireihem
|
אֲמִירֵיהֶן
amireihen
|
Siehe auch
- adjective אָמוּר
- noun אֶמִירוּת
- verb לוֹמַר
- verb לְהֵיאָמֵר
- verb לְהַאֲמִיר
- noun אִמְרָה
- noun הַאֲמָרָה
- noun מַאֲמָר